Ενώ τα τελευταία χρόνια έχει συνταχθεί μια νομοθεσία που εμφανίζεται να προσπαθεί να προστατέψει τους ψυχικά πάσχοντες αλλά και τα πρόσωπα που εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα στο σύστημα ψυχικής υγείας, από ακραίες πράξεις κοινωνικής βίας, στην καθημερινή πρακτική αυτό δεν επιτυγχάνεται. Ο ψυχικός πόνος και οι αποκλίνουσες από το μέσο όρο ψυχικές εμπειρίες ανάγονται κοινωνικά σε μια ιδιάζουσα μορφή ασθένειας, η οποία, αντίθετα με τις άλλες, θεωρείται ότι δεν υπόκειται στο νοητικό έλεγχο αυτού που την έχει και η διαχείρισή της ανατίθεται από την πολιτεία σε συστήματα κοινωνικού ελέγχου και καταστολής, ασυμβίβαστα με την έννοια της νόσου και της θεραπείας. Αυτή η πρακτική, βασισμένη στην αναπαραγωγή της σχετικής νοοτροπίας στους κύκλους των επαγγελματιών ψυχικής υγείας και στην άγνοια και το φόβο των πολιτών, οδηγεί στο να θεωρείται η ψυχική ασθένεια αδίκημα, για το οποίο ο πάσχοντας τιμωρείται με μια σχεδόν αυτονόητη ακύρωση του λόγου, της προσωπικότητάς του, των ικανοτήτων, των επιθυμιών, των ονείρων του, των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων του, του ελέγχου πάνω στην ίδια του τη ζωή.
Προς όλους & όλες για να κάνουμε τα ντουβάρια στο Μικρόπολις αόρατα
ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ
(Ή αλλιώς το κόψιμο της πίτας για το 2010)
Το Μικρόπολις μπαίνει μαζί με τη νέα χρονιά και στο δεύτερο χρόνο ζωής του.
Το Μικρόπολις είναι ένας κοινωνικός χώρος για την ελευθερία.
Αυτό σημαίνει πολλά και διαφορετικά πράγματα για τον κάθε ένα και την κάθε μία από εμάς.
Για άλλους σημαίνει καθημερινή δημιουργία, καθημερινή προσπάθεια, άλλες φορές στα τυφλά, άλλες φορές μέσα στην ζεστασιά και το φώς που μας προσφέρει η αλληλεγγύη.
Για άλλους σημαίνει αντίσταση σε ένα σύστημα που εμπορευματοποιεί τις ανάγκες, το χρόνο, τα αισθήματα, την ζωή.
Για άλλους σημαίνει επικοινωνία χωρίς διαχωρισμούς, χωρίς ρατσισμό, σε πρώτο πρόσωπο προς όλους και αντίστροφα.
Για άλλους σημαίνει διασκέδαση χωρίς αντίτιμο, χωρίς έλεγχο αλλά όχι χωρίς σεβασμό στον διπλανό μας. Ψυχαγωγία που δεν πουλιέται και αγοράζεται αλλά που μοιράζεται μεταξύ μας και σε όλους.
Για άλλους σημαίνει ελευθερία να σκεφτόμαστε, να δημιουργούμε, να δρούμε, να νιώθουμε, να μοιραζόμαστε θυμούς και χαρές.
Για άλλους σημαίνει πείραμα αυτοοργάνωσης. Μέσα σε ένα εχθρικό από την εξουσία κόσμο για ένα αύριο που το φανταζόμαστε ελεύθερο και το φτιάχνουμε σήμερα.
Ο κάθε ένας ή η κάθε μία από εμάς, είτε συμμετέχει στην προσπάθεια της συντήρησης και της καθημερινότητας του Μικρόπολις, είτε συμμετέχει σε μια από τις ομάδες που χρησιμοποιούν κάποιον από τους χώρους του για μαθήματα-πρόβες-συνελεύσεις-για μουσική-για παρέα-για κατασκευές, για οτιδήποτε θέλει και μπορεί κάποιος να κάνει, είτε θεωρεί τον εαυτό του περαστικό, είτε όχι, όλοι μας μοιραζόμαστε από κοινού κάτι πέρα από τα ντουβάρια του κτιρίου αυτού.
Μοιραζόμαστε μία κοινότητα
Το Μικρόπολις δεν είναι πολυκατοικία λοιπόν όπου θα δώσουμε μια πρόσκαιρη λύση στο προσωπικό μας πρόβλημα, όπου θα γεμίσουμε το προσωπικό μας κενό.
Το Μικρόπολις είναι μοίρασμα.
Μαζί μοιραζόμαστε αυτή την δυνατότητα της συλλογικής δημιουργίας και της ευθύνης της. Είμαστε ελεύθεροι, είτε να διερευνήσουμε μαζί αυτή τη δυνατότητα της ελευθερίας, είτε να αναπαράγουμε τους διαχωρισμούς της εξουσίας.
Για αυτούς τους λόγους λοιπόν καλούμε όλους και όλες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο νιώθουμε και είμαστε ένα κομμάτι του Μικρόπολις σε Ανοιχτή Συνέλευση την Τρίτη 19 Ιανουαρίου στις 8.00μμ.
Ανοιχτή συνέλευση για να συζητήσουμε τις ανάγκες του Μικρόπολις.
Για να μιλήσουμε για τις εμπειρίες μας, για να αναζητήσουμε νέες.
Για να δώσουμε νόημα και διάρκεια σε ότι μας αρέσει, για να το κάνουμε καλύτερο.
Για να αλλάξουμε ότι δεν μας αρέσει.
Για να γνωριστούμε καλύτερα. Για να κάνουμε τα ντουβάρια αόρατα.
Το Μικρόπολις είναι ένας κοινωνικός χώρος για την ελευθερία.
Αυτό σημαίνει πολλά και διαφορετικά πράγματα για τον κάθε ένα και την κάθε μία από εμάς.
Για άλλους σημαίνει καθημερινή δημιουργία, καθημερινή προσπάθεια, άλλες φορές στα τυφλά, άλλες φορές μέσα στην ζεστασιά και το φώς που μας προσφέρει η αλληλεγγύη.
Για άλλους σημαίνει αντίσταση σε ένα σύστημα που εμπορευματοποιεί τις ανάγκες, το χρόνο, τα αισθήματα, την ζωή.
Για άλλους σημαίνει επικοινωνία χωρίς διαχωρισμούς, χωρίς ρατσισμό, σε πρώτο πρόσωπο προς όλους και αντίστροφα.
Για άλλους σημαίνει διασκέδαση χωρίς αντίτιμο, χωρίς έλεγχο αλλά όχι χωρίς σεβασμό στον διπλανό μας. Ψυχαγωγία που δεν πουλιέται και αγοράζεται αλλά που μοιράζεται μεταξύ μας και σε όλους.
Για άλλους σημαίνει ελευθερία να σκεφτόμαστε, να δημιουργούμε, να δρούμε, να νιώθουμε, να μοιραζόμαστε θυμούς και χαρές.
Για άλλους σημαίνει πείραμα αυτοοργάνωσης. Μέσα σε ένα εχθρικό από την εξουσία κόσμο για ένα αύριο που το φανταζόμαστε ελεύθερο και το φτιάχνουμε σήμερα.
Ο κάθε ένας ή η κάθε μία από εμάς, είτε συμμετέχει στην προσπάθεια της συντήρησης και της καθημερινότητας του Μικρόπολις, είτε συμμετέχει σε μια από τις ομάδες που χρησιμοποιούν κάποιον από τους χώρους του για μαθήματα-πρόβες-συνελεύσεις-για μουσική-για παρέα-για κατασκευές, για οτιδήποτε θέλει και μπορεί κάποιος να κάνει, είτε θεωρεί τον εαυτό του περαστικό, είτε όχι, όλοι μας μοιραζόμαστε από κοινού κάτι πέρα από τα ντουβάρια του κτιρίου αυτού.
Μοιραζόμαστε μία κοινότητα
Το Μικρόπολις δεν είναι πολυκατοικία λοιπόν όπου θα δώσουμε μια πρόσκαιρη λύση στο προσωπικό μας πρόβλημα, όπου θα γεμίσουμε το προσωπικό μας κενό.
Το Μικρόπολις είναι μοίρασμα.
Μαζί μοιραζόμαστε αυτή την δυνατότητα της συλλογικής δημιουργίας και της ευθύνης της. Είμαστε ελεύθεροι, είτε να διερευνήσουμε μαζί αυτή τη δυνατότητα της ελευθερίας, είτε να αναπαράγουμε τους διαχωρισμούς της εξουσίας.
Για αυτούς τους λόγους λοιπόν καλούμε όλους και όλες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο νιώθουμε και είμαστε ένα κομμάτι του Μικρόπολις σε Ανοιχτή Συνέλευση την Τρίτη 19 Ιανουαρίου στις 8.00μμ.
Ανοιχτή συνέλευση για να συζητήσουμε τις ανάγκες του Μικρόπολις.
Για να μιλήσουμε για τις εμπειρίες μας, για να αναζητήσουμε νέες.
Για να δώσουμε νόημα και διάρκεια σε ότι μας αρέσει, για να το κάνουμε καλύτερο.
Για να αλλάξουμε ότι δεν μας αρέσει.
Για να γνωριστούμε καλύτερα. Για να κάνουμε τα ντουβάρια αόρατα.
Η διαχειριστική συνέλευση στο Μικρόπολις ( ανοιχτή κάθε Τρίτη στις 8.00 μμ )
17/01/10 Συνάντηση αυτομόρφωσης για τον κινηματογράφο: Γερμανικός εξπρεσιονισμός
Την Κυριακή 17 Ιανουαρίου στις 8.30 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί ανοιχτή συνάντηση αυτομόρφωσης της ομάδας προβολών κ κινηματογράφου (στο χώρο της ομάδας, στο 2ο όροφο), με θέμα το Γερμανικό Εξπρεσιονισμό.
14/01/10 Ανοικτή Συνέλευση της ΑΚ Θεσσαλονίκης
Η Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης καλεί σε ανοιχτή συνέλευση με θέματα:- την 9η Πανελλαδική Συνάντηση Αντιεξουσιαστικής Κίνησης
- τη Δίκη Κορκονέα
η οποία θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 14/1/10 στις 8.00μμ στο Μικρόπολις (Βενιζέλου & Βασ. Ηρακλείου 18).
10/01/10 Συνέλευση ομάδας προβολών-κινηματογράφου
Την Κυριακή 10 Ιανουαρίου στις 19.00 το απόγευμα θα γίνει ανοιχτή συνέλευση της ομάδας προβολών-κινηματογράφου, στο χώρο της ομάδας (2ος όροφος).
Θέματα:
- Χαρακτήρας της ομάδας - Συγγραφή κειμένου παρουσίασης
- Οργάνωση της εκδήλωσης του Φεβρουαρίου για τον παραλληλισμό της κούκλας στο κείμενο του Γ. Σκαρίμπα ("Το σόλο του Φίγκαρο") με την ταινία του Ε. Λούμπιτς ("Η κούκλα"). Πρόταση για αγορά 2 αντιτύπων του βιβλίου που θα δοθούν στη βιβλιοθήκη.
- Συζήτηση για σύσταση ομάδας αυτομόρφωσης για τον κινηματογράφο.
- Εξασφάλιση ταινιών και διαθεσιμοτήτων για τις προβολές του μήνα.
- Ενημέρωση για το ταμείο της ομάδας
Πρόγραμμα εκδηλώσεων Ιανουαρίου 2010
Σάββατο 9 Ιανουαρίου Συναυλία: Τελευταίο Σενάριο
Κυριακή 10 Ιανουαρίου Συναυλία: Still & Lilo
Τετάρτη 13 Ιανουαρίου Προβολή ταινίας: La mala educaciόn
Παρασκευή 15 Ιανουαρίου Συναυλία: Mind your Head
Τετάρτη 20 Ιανουαρίου Εκδήλωση-Προβολή: Ταινίες μικρού μήκους από το 11ο Πολιτιστικό Πανόραμα Θεσ/νίκης για την ομοφυλοφυλία-διαφυλικότητα
Παρασκευή 22 Ιανουαρίου Συναυλία: Urban Evolution και Moshpill
Σάββατο 23 Ιανουαρίου Συζητήσεις για την πολιτική και την ιστορία: Ο φασισμός στην Ευρώπη: αίτια και βασικά χαρακτηριστικά
Κυριακή 24 Ιανουαρίου Προβολή ταινίας: Άγριες φράουλες
Δευτέρα 25 Ιανουαρίου Συναυλία: Άρης Παπανικολάου
Τετάρτη 27 Ιανουαρίου Προβολή ταινίας: Padre Padrone
Έναρξη Εργαστηρίου Κεραμικής
Ξεκινά εργαστήρι κεραμικής-πηλοπλαστικής στο Μικρόπολις.
Το εργαστήρι βρίσκεται στον τρίτο όροφο και τα μαθήματα θα γίνονται κάθε Πέμπτη και Κυριακή στις 8μμ-10μμ.
14/12/09 Εκδήλωση-συζήτηση: State of Emergency
Τη Δευτέρα 14 Δεκέμβρη στις 8μμ θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με θέμα το κράτος ασφάλειας των ΗΠΑ μετά τις 11 Σεπτέμβρη.
Θα προβληθεί το agitprop video "State of Emergency" (60') και θα ακολουθήσει συζήτηση με τους σκηνοθέτες-ακτιβιστές Sherry Millner και Ernest Larsen (από τη Νέα Υόρκη).
Στην αίθουσα εκδηλώσεων του Μικρόπολις (2ος όροφος).
Κείμενο-κάλεσμα της Ανοιχτής Συνέλευσης για το Δεκέμβρη
Ο Δεκέμβρης δεν επαναλαμβάνεται... ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ !
Αναμφίβολα δεν υπήρξε ούτε ένας από εμάς που να μην πήρε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θέση μέσα στα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη.
Ίσως να είναι από τις σπάνιες φορές σε αυτή τη χώρα που μια είδηση σαν αυτή της δολοφονίας του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον αμετανόητο αστυνομικό δολοφόνο του Ε. Κορκονέα, να προκάλεσε σε τόσο μεγάλη έκταση κοινό αίσθημα οργής και αγανάκτησης. Αίσθημα εφάμιλλο με αυτό που είχαμε όλοι μετά τον θάνατο των 57 συνανθρώπων μας στις πυρκαγιές του 2007 στην Πελοπόννησο. Θάνατο από τους εμπρησμούς τους οποίους το παρόν σύστημα υποθάλπει με την πολιτική που αποχαρακτηρίζει τα καμένα δάση και τα χαρίζει μετά σε εργολάβους και εταιρείες ανάβοντας, στην ουσία με αυτό τον τρόπο, το σπίρτο στο χέρι του εμπρηστή.
Καθημερινοί Αμέτρητοι Γρηγορόπουλοι
Είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα το οποίο υποτίθεται ότι διαχειρίζεται και τις ζωές μας και είναι υπεύθυνο για τις καθημερινές, φανερές ή κρυμμένες, δολοφονίες όπως αυτή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Μόνο την τελευταία δεκαετία είχαμε με βάση τις «επίσημες» αναφορές πάνω από 50 δολοφονίες μεταναστών από αστυνομικούς ή λιμενικούς. Αμέτρητοι-εκατοντάδες είναι οι νεκροί πρόσφυγες από πνιγμό ή από νάρκες στα σύνορα. Μόνο μέσα στο 2009 φτάσανε τον αριθμό των 200 οι νεκροί μέσα στους χώρους εργασίας. Οι θάνατοι των εργατών στα λεγόμενα «εργατικά ατυχήματα» αποτελούν το φόρο αίματος που καταβάλει αυτή η κοινωνία στο βωμό του καπιταλισμού. Αμέτρητες όμως είναι οι καθημερινές μικρές δολοφονίες που υφιστάμεθα όλοι μας από ένα σύστημα που δολοφονεί καθημερινά την αξιοπρέπεια, τη ζωή και τις ελευθερίες μας.
Εργασιακός Μεσαίωνας
Πώς αλλιώς, παρά ως σύγχρονες συνθήκες σκλαβιάς, μπορούμε να περιγράψουμε τον καταναγκασμό στην εργασία υπό τον εκβιασμό της φτώχειας και της ανέχειας στον οποίο υποκύπτουμε άπαντες προκειμένου να επιβιώσουμε. Ελαστικοποίηση της εργασίας, ανασφάλιστη μαύρη εργασία , απολύσεις, συρρίκνωση των μισθών και των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Όλα με πρόσχημα την κρίση, όλα προς συμφέρον των αφεντικών. Η εργασία μας, ξένη από την έννοια της προσφοράς στο σύνολό, ή της δημιουργίας, παράγει πλούτο που καρπώνονται τα αφεντικά και οι διαχειριστές της εξουσίας, ενώ οι μισθοί μας αντηχούν το σαρκασμό με τον οποίο ανταμείβουν το μόχθο μας. Στηρίζουμε με την εργασία μας και με τους φόρους μας ένα παρασιτικό σύστημα, χωρίς να δικαιούμαστε ούτε καν αυτά που μερικές δεκαετίες πριν θεωρούνταν αυτονόητα. Η εργασία έχει γίνει συνώνυμο της ζητιανιάς όταν για να βρούμε δουλειά φτάνουμε να «υποχρεωνόμαστε» σε πολιτικά γραφεία, σε εργολάβους και στη νόμιμη μαύρη εργασία προγραμμάτων του ΟΑΕΔ όπως τα Stage. Κι όταν έρθουμε αντιμέτωποι με τους σύγχρονους δουλέμπορους ρισκάρουμε να καταλήξουμε όπως η Κ. Κούνεβα, η οποία στην προσπάθειά της να πολεμήσει την τοξικότητα των σύγχρονων εργασιακών σχέσεων δέχτηκε επίθεση με οξύ.
Παράγουμε τον πλούτο που αντί να αποτελεί τη βάση για την κοινωνική περιουσία και αλληλοβοήθεια στους ηλικιωμένους, στους αρρώστους, στους άνεργους αποτελεί την ιδιοκτησία των λίγων. Τα ασφαλιστικά ταμεία τα λυμαίνονται οι κρατικοδίαιτοι συνδικαληστές και οι μεγαλοεταιρίες. Η σύνταξη για τους συνομήλικους του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, αν δεν έχουν την ατυχία να συναντήσουν τον επόμενο Κορκονέα, θα αποτελεί ιστορία περασμένων γενεών.
Βίος Αβίωτος
Μια γενιά που διαπαιδαγωγείται σε ένα σύστημα διαρκούς ανταγωνισμού, που της επιβάλλεται ένας τρόπος ζωής, ο οποίος αφαιρεί κάθε παιδικότητα. Πως αλλιώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τη νεολαία μας αν όχι βαριά εργαζόμενους με διπλοβάρδια σχολείο φροντιστήριο, σε μια αρένα διεκδίκησης ενός υποθηκευμένου μέλλοντος; Πως αλλιώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την απαγόρευση του ελεύθερου χρόνου και του παιχνιδιού, στην ηλικία που αυτά είναι τόσο απαραίτητα, παρά ως ωμή βία; Η νεολαία μας στοχοποιείται στο σύνολό της και μαζί της το αύριο.
Ένα αύριο συνυφασμένο με την ποιότητα ζωής που σε πρωταρχικό στάδιο διασφαλίζεται και από ένα ανθρώπινο σύστημα υγείας. Όμως, η ήδη παθούσα και ανεπαρκής δημόσια υγεία γίνεται πλέον και έρμαιο των φαρμακοβιομηχανιών έχοντας καταντήσει «εμπόριο αρρώστιας». Αντί να θεραπεύουν και να περιθάλπουν, καλλιεργούν την ανασφάλεια και τον τρόμο κατασκευάζοντας πανδημίες έτσι ώστε να πουλάνε φάρμακα. Η σωματική υγεία πρόκειται να γίνει προνόμιο ανάλογο της οικονομικής επιφάνειας του καθενός. Η νοητική υγεία κανενός.
Από το κράτος πρόνοιας είμαστε στην διαδικασία όπου σιγά και μεθοδικά περνάμε στο κράτος ελέγχου. Αυτό αποδεικνύουν άλλωστε και οι πολιτικές που από την μία άρουν τις υποχρεώσεις του κράτους απέναντι στον πολίτη, και από την άλλη υφαίνουν ένα τείχος ελέγχου και υποταγής που καλύπτει και διαιρεί την κοινωνία. Τρομονόμοι, κουκουλονόμοι, δικαστική αδιαλλαξία, φυλακές, αστυνόμευση, πογκρόμ σε μετανάστες... δόγμα νόμος και τάξη. Στα κοινωνικά προβλήματα της οικονομικής κρίσης που αυτοί κατασκεύασαν και προκάλεσαν η απάντηση είναι το γκλόπ του Ματατζή.
Οι δρόμοι μοιάζουν όλο και περισσότερο με διάδρομους φυλακής. Περιπολίες ένστολων που οπλοφορούν και επιδίδουν τον τσαμπουκά τους σε μικροπωλητές. Κάμερες να δημιουργούν ένα αίσθημα ολοκληρωτικής επιτήρησης βιάζοντας κάθε έννοια αξιοπρέπειας και προσωπικότητας. Τα ΜΑΤ μοιάζουν όλο και περισσότερο στα σώματα ασφάλειας των ες ες. Μοιάζουν και συμπεριφέρονται περισσότερο με στρατό κατοχής ξένο σώμα και εχθρικό προς τους πολίτες αυτής της χώρας, όπου στην κυριολεξία «πρώτα βαράνε και μετά ρωτούν». Ως γνήσιοι απόγονοι των πραιτοριανών και των γενίτσαρων αποτελούν ότι πιο μισητό και αντικοινωνικό έχει δημιουργήσει το Κράτος. Η ζωή βίος αβίωτος μέσα σε τσιμεντένια κλουβιά, σε πόλεις που δεν επιτρέπουν την συνάντηση, το περίπατο. Πόλεις όχι για παιδιά, όχι για νέους, όχι για ανθρώπους. Αλλά πόλεις μόνο για εργάτες, για καταναλωτές, για υπηκόους. Τα πάρκα γίνονται παρκινγκ. Και στους χώρους πρασίνου φυτεύονται πολυκατοικίες αντί για δέντρα. Η οικογένεια μας πλέον είναι η συσκευή της τηλεόρασης, μητέρα και πατέρας ταυτόχρονα μας μεγαλώνει νανουρίζοντας μας με σαχλοτραγουδάκια και προσταγές. Η τηλεόραση λειτουργεί στην καλύτερη ως ένας παραμορφωτικός καθρέφτης δημιουργώντας έναν πλασματικό κόσμο και στην χειρότερη ως εργαλείο προπαγάνδισης της κυριαρχίας.
Κραυγή για Αξιοπρέπεια
Όλα τα παραπάνω μπορεί να μοιάζουν βγαλμένα από τις σελίδες ενός οργουελιανού μυθιστορήματος όπου κάθε προσπάθεια για ριζική αλλαγή φαίνεται απέλπιδα, αλλά εδώ ακριβώς έρχεται ο Δεκέμβρης του 2008. Στα σύγχρονα Δεκεμβριανά η επιθυμία για ζωή και η ανάγκη για ελευθερία βγήκαν στους δρόμους και ξεσηκώθηκαν διαρρηγνύοντας την παντοδυναμία της εξουσίας. Όλοι εμείς που κατεβήκαμε στους δρόμους, όλοι εσείς που ενώσατε τον ψίθυρο σας και τον κάνατε βροντή φωνάξαμε μαζί Φτάνει πια! στην εξουσία. Φτάνει πια σε ένα σύστημα που έχει χρεοκοπήσει που το μόνο που μπορεί να διαχειρίζεται είναι η ίδια η διαφθορά που αυτό παράγει. Φτάνει πια στους πολιτικούς... στους συνδικαλοπατέρες και στους ψευτοδημοσιογράφους που ευτελίζουν και διαστρεβλώνουν τα παράθυρα της ζωής μας.
Ο περσινός Δεκέμβρης είχε οργή, πολύ οργή, γιατί ήταν η συσσωρευμένη αδικία τόσων ετών, αναμειγμένη με την απελπισία που γεννά ένα μέλλον το οποίο το έχουν προδιαγράψει άλλοι για εμάς χωρίς εμάς. Δεν είναι τυχαίο που η περσινή εξέγερση του Δεκέμβρη είχε τόση δυναμική όχι μόνο στην χώρα μας αλλά και σε όλη την Ευρώπη. Δεν ήταν μόνο ο δίκαιος θυμός μια αναίτιας δολοφονίας. Συνέπεσε με την είσοδο της Ευρώπης στην κατασκευασμένη και προκαλούμενη από τις τράπεζες οικονομική κρίση. Μια κρίση που έχει φέρει την ανέχεια στην κοινωνία και ευκαιρίες επικερδών επενδύσεων στο κεφάλαιο. Η οργή όμως δεν είναι μόνο συναίσθημα. Είναι αγώνας και διεκδίκηση για κοινωνική δικαιοσύνη. Η κραυγή μιας κοινωνίας που ήρθε η ώρα να αφήσει τη στάση της παραίτησης, της ήττας και να διεκδικήσει στο δρόμο τον αγώνα της χειραφέτησης.
Ο Δεκέμβρης και η Κοινωνική Αυτοθέσμιση
Ενάντια σε κόμματα, χωρίς διαμεσολαβητές, χωρίς κηδεμόνες. Ανακαλύπτοντας την ουσία της άμεσης δημοκρατίας μέσα από μαζικές κινητοποιήσεις, με άμεση δράση, παίρνοντας αποφάσεις μέσα από ανοιχτές συνελεύσεις μέσα από αμεσοδημοκρατικές συλλογικές διεκδικήσεις, να δηλώσει ρητά ότι το συλλογικό εμείς είναι ό μοναδικός κυρίαρχος και υπεύθυνος να ορίσει την εργασία, την παιδεία, την υγεία, τη δικαιοσύνη, τον πολιτισμό. Όλα αυτά είτε ως στιγμές, είτε ως δυνατότητα, είτε ως δομές που συνεχίζονται ακόμα και σήμερα και που δυναμώνουν μέρα με την ημέρα, τα ξεκίνησε ο Δεκέμβρης.
Οι καταλήψεις, οι μαζικές των χιλιάδων ανθρώπων πορείες, οι ανοιχτές συνελεύσεις σε γειτονιές, οι τοπικοί αγώνες για τον Αχελώο, για την προάσπιση των δημόσιων αγαθών όπως το νερό, για τα χυτά σε Νάξο, Λευκίμη, Ελληνικό, Γραμματικό, οι τοπικοί αγώνες για τα πάρκα, για τους δημόσιους χώρους, για τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας στις Συκιές, για τα διόδια στην Αττική οδό, ο ανεξάρτητος ταξικός αγώνας των καθαριστριών στη Μαγνησία, στην Πεκόπ, το κίνημα αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, τα δεκάδες ίσως εκατοντάδες πρωτοβάθμια σωματεία που ξεπηδούν σε όλη την Ελλάδα κόντρα στο παραδοσιακό ξεπουλημένο συνδικαλισμό, τα ελευθέρα κοινωνικά κέντρα, τα στέκια σε όλη την χώρα με ανθρώπους κάθε ηλικίας, ντόπιους και μετανάστες, πέρα από ιδεολογικά ή κομματικά κριτήρια. Όλα αυτά αποτελούν το σπέρμα που άφησε ο Δεκέμβρης. Τη δυνατότητα και την ελπίδα που έχουμε ότι όλοι μαζί μπορούμε εμείς να αποφασίζουμε για τα προβλήματα μας και να δίνουμε λύσεις. Όλα αυτά είναι μια εικόνα από το μέλλον που διεκδικούμε.
Σε αυτή τη δυνατότητα που πρόβαλε από την εξέγερση του Δεκέμβρη, το κράτος απαντά με καταστολή. Και επιστρατεύει τους μοναδικούς πιστούς του φύλακες το ΦΟΒΟ και τη ΒΙΑ. Στην κοινωνική δημιουργία η απάντηση του κράτους είναι οι δολοφονίες μεταναστών, οι συλλήψεις, οι φυλακίσεις, οι κατεχόμενες περιοχές, οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας, το ξύλο, τα δακρυγόνα, το βιτριόλι στην Κωνσταντίνα, οι παρακρατικές συμμορίες και πρόσφατα οι βομβιστικές δολοφονικές επιθέσεις, όπως στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Buenaventura, στο φοιτητικό στέκι Σφεντόνα αλλά και στο στέκι μεταναστών στα Εξάρχεια.
Δεν μας τρομάζουν. Μας οργίζουν και μας δυναμώνουν.
ΠΟΡΕΙΑ:
Κυριακή 6/12/09
Καμάρα στις 12.30μμ
Κυριακή 6/12/09
Καμάρα στις 12.30μμ
Ανοιχτή συνέλευση για τον Δεκέμβρη
Πρόγραμμα εκδηλώσεων Δεκεμβρίου
Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου Συναυλία: Στο 'πα και στο ξαναλέω
Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου Προβολή ταινίας: Πρόβα ορχήστρας (Prova d'orchestra)
Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου Συναυλία: Nechayevschina
Σάββατο 12 Δεκεμβρίου Συναυλία: Return to Litany και Three Way Plane
Κυριακή 13 Δεκεμβρίου Προβολή ταινίας: Leningrad cowboys go America
Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου Προβολή Ντοκιμαντέρ-Συζήτηση: Humillados y Ofendidos
Σάββατο 19 Δεκεμβρίου Συζητήσεις για την πολιτική και την ιστορία: το εργατικό και σοσιαλιστικό κίνημα στη Θεσσαλονίκη
Σάββατο 19 Δεκεμβρίου Συναυλία: Kappa
Kυριακή 20 Δεκεμβρίου Συναυλία: Valkyries
Σάββατο 26 Δεκεμβρίου Συναυλία: Trio Amnesia + guest Filipe Nader
Κυριακή 27 Δεκεμβρίου Συναυλία: Outdoor
Tετάρτη 30 Δεκεμβρίου Συναυλία: SP.O.D. (Spirulina Or Death)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
